Oceans - Bespreking Cinema

Kan je een onderneming die zoveel goeie bedoelingen tentoonspreidt als 'Océans' überhaupt slecht noemen? Misschien niet en je moet al van heel slechte wil zijn om de ideeën van regisseurs Jacques Perrin en Jacques Cluzaud niet voor het volle pond te steunen. Alleen vraag je je af wie nog iets heeft aan wat de twee Jacques vertellen. Wie nog niet door heeft dat het slecht gesteld is met de oceanen, dat wij met zijn allen boter op het hoofd hebben en dat de vele diersoorten die er leven de eerste (maar niet de laatste) slachtoffers zijn, heeft niet enkel oogkleppen maar ook een blinddoek op. Omdat de twee Jacques het bovendien vertikken om enige uitleg of situering te geven bij hun woorden, wekken ze vooral groeiend ongeduld op. Op de duur ga je zelfs aan hun bedoelingen twijfelen en lijkt het alsof ze 'Océans' in de eerste plaats hebben gemaakt om te tonen hoe knap ze de natuur kunnen filmen. Het is inderdaad indrukwekkend om tussen een gigantische school kwallen te zwemmen of de strijd op leven en dood van piepjonge zeeschildpadden te zien. Maar zonder context blijft er weinig van hangen. Over de wollige poëzie waaraan Perrin (die nu en dan een vertelstem inspreekt) zich overlevert, kunnen we maar beter zwijgen. (RN)