John Rabe - Bespreking Cinema

Een man die elke dag de groet brengt aan de nazi-vlag ontpopt zich tot nobele mensenredder. Blijkbaar dacht regisseur Florian Gallenberger dat het idee op zich wel zou volstaan voor een opmerkelijke film. Veel meer dan een voorspelbaar drama haalt hij er echter niet uit. 'John Rabe' tikt alle verwachte vakjes aan. Idyllische beginsituatie? Check. Hondsbrutale slechteriken? Check. Olijke nevenpersonages, één tegenstander die twijfelt aan de aanpak van zijn oversten en een liefdesgeschiedenis die in gevaar komt? Check, check en check. Platte symboliek in een muf jasje, zo kan je Gallenbergers visie nog het best omschrijven. Dat 'John Rabe' toch niet helemaal naar de dieperik zinkt, dankt hij bijna uitsluitend aan zijn acteurs, en dan met name aan hoofdrolspeler Ulrich Tukur. Hij zet Rabe neer als een Duitse professional, iemand die er een erezaak van maakt om zijn job zo goed mogelijk uit te oefenen. Dat hij de nazivlag laat wapperen boven zijn fabriek is niet meer dan normaal, want hij is trots op zijn vaderland en we bevinden ons pas in 1937, ver weg van de onfrisse toestanden in Duitsland. Wanneer Rabe geconfronteerd wordt met de extreme gruwel die het Japanse leger aanricht, kan hij niet anders dan handelen naar eer en geweten. Hij had een betere film verdiend. (RN)