Sorority Row - Bespreking Cinema

Maagdelijke (of niet zo maagdelijke) jongedames die met doodsangst in de ogen hun schaars geklede lijf uit de klauwen van een bloeddorstige psychopaat te houden, het is sinds jaar en dag een horrorgenre op zich. In 'Sorority Row' wordt dat uitgangspunt zodanig op de spits gedreven dat het lijkt alsof je te maken hebt met een parodie, ware het niet dat de makers het wel degelijk ernstig bedoelen. Meer zelfs, het zou mij niet verbazen mocht regisseur Stewart Hendler zijn remake van de vergeten eighties slasher 'The House on Sorority Row' ergens zien als een sociale kritiek. Tenslotte behoort de leidster van de studentes die een moord proberen te verbergen tot de Republikeinse upper class. Je ambities niet kunnen waarmaken, is op zich niet per se een probleem. Een film volstoppen met personages die zo onwaarschijnlijk dwaas zijn dat je van bij het begin de kant van de psychopaat kiest, is dat wel. Hendler wil dat we sommige studentes verwensen en voor andere supporteren, maar het enige wat de meisjes doen is irriteren. De enige kijkers die ergens waar voor hun geld krijgen, zijn de liefhebbers van blote borsten. Maar ook zij zullen stevig op hun tanden moeten bijten. (RN)