The Reader - Bespreking Cinema

Twee vragen dringen zich op bij 'The Reader': waarom kiest een vrouw met een fout verleden een job die het risico inhoudt dat ze plots herkend wordt, en waarom kies je een actrice die bekend staat om haar intelligente en verfijnde uitstraling voor de rol van een vrouw die haar lot grotendeels te wijten heeft aan het ontbreken van die specifieke kwaliteiten? Pas op, daarmee zeg ik nog niet dat Kate Winslet niet in staat is om een personage zoals Hanna Schmidt neer te zetten. Alleen heeft ze in haar indrukwekkende carrière zo'n sterk imago gekweekt dat het moeilijk is om er doorheen te kijken. Regisseur Stephen Daldry doet ook weinig moeite om de kijker een handje te helpen. Hij concentreert zich liever (en niet ten onrechte) op de structuur en de look van zijn film. 'The Reader' springt heen en weer tussen verschillende tijdsgewrichten en toont telkens een ander gezicht. In het verre verleden (enfin, 1958) leef je nog mee met de zielenpijn van de jonge hoofdfiguur, daarna gaan de houterige en sloganeske dialogen steeds meer dwars liggen. Ralph Fiennes verdient dan ook absoluut een dikke pluim omdat hij net in de zwakkere stukken de beste vertolking van de hele film voor elkaar krijgt. (RN)