Nu ik de vierde Bondfilm met Daniel Craig gezien heb, is de conclusie onmiskenbaar: Quantum of Solace was een uitzonderlijke uitschuiver. Met dank aan regisseur Marc Forster, die gewoon niet geschikt was voor de job. Casino Royale en Skyfall lieten immers een diepe indruk na, en nu mag ook Spectre er zeker zijn.
Het begint al meteen met een kanjer van een openingsscène, die zich afspeelt tijdens de Dag der Doden in Mexico City. ‘The dead are alive’ staat te lezen, en dat zal 007 in de loop van het verhaal meer dan eens moeten vaststellen. Van bij de begingeneriek maakt de film duidelijk dat hij een vervolg breit aan alles wat Bond sinds Casino Royale overkomen is: de booswichten die hij onderweg ontmoet (en uitgeschakeld) heeft, de geliefden die hij verloren is en de precaire toestand waarin zijn spionagedienst MI6 verzeild is geraakt.
Spectre profiteert net als Skyfall zichtbaar van de sterke hand van regisseur Sam Mendes, die perfect weet hoe je gewicht geeft aan een gestroomlijnde actiefilm. Omdat er net iets te veel vreemde vraagtekens in zitten — Hoe komt het kapotte vliegtuig plots naast die jeeps? Waarom checkt Bond niet of de ijzersterke schurk dood is? Waar is iedereen plots naartoe op de trein? — haalt Spectre niet helemaal het niveau van zijn voorganger. Maar laat dat u niet weghouden.
