Wanneer de ouders van Hana sterven ontfermt de vader van Lila zich over haar. Sinds die tragische dag leven de twee meisjes als zussen, in een afgelegen Albanees bergdorpje.
In dit teruggetrokken oord heerst er een streng patriarchaat, die de vrouw onderdrukt. Op een dag beslist Lila, een gearrangeerd huwelijk weigerend, naar Italië te vluchten met de man waarvan ze houdt. Hana offert zichzelf op, blijft in het dorp en beslist een « man » te worden, Mark. Om dit te doen dient ze haar lichaam te verhullen, alle seksualiteit af te zweren (de eed van maagdelijkheid) en te leven zoals een man…
Als het verhaal van Vergine giurata ons van bij het begin – tot eind – doet knarsetanden, toch slaagt regisseuse Laura Bispure er desalniettemin in nooit te tuimelen in het spel van de makkelijke pathos. Ze speelt met een zeer mooi montage tussen heden en verleden, het niet-gezegde en de juiste uitlatingen, de zeldzame muzikale effecten en het vlekkeloze spel tussen acteurs en actrices.
Laura Bispuri slaagt er in ons mee te voeren naar de donkerste hoekjes van onze menselijke geest, terwijl er toch steeds een sprankel hoop aanwezig blijft.
