Het respect voor de vrouwenrechten blijft, in de meeste delen van de wereld, een groot probleem. Het waargebeurde verhaal van Hirut is in deze context een stichten voorbeeld : de jonge vrouw van 14 jaar, slachtoffer van een rituele ontvoering, heeft haar kandidaat verkrachter vermoord.
De Ethiopische regisseur Zresenay Berhane baseert zich hier op een waargebeurd feit en brengt hierdoor het statuut van de vrouw in zijn lang onder de loep. Maar in de plaats van zich meer te focussen op het individuele drama van Hirut verkiest hij hier een meer subtiele aanpak : Hij vermenigvuldigt de verschillende standpunten ten opzichte van het drama (de familie van de jonge vrouw, de familie en de vrienden van het « slachtoffer », de politie, het traditionele gerechtshof, de vertegenwoordigers van de Staat, …) en plaatst deze in hun sociale en traditionele context. Uiteindelijk is Difret niet echt het proces van Hirut, maar eerder een sociale autopsie van een maatschappij die zich ontwikkeld aan twee snelheden (steden/landelijk gebied), doorspekt van tradities waaraan de « moderne » Justitie nog niet aan wenst of durft te ontsnappen.
Desalniettemin wordt er doorheen het lot van dit tienermeisje een aangrijpend portret vertoond van deze vrouwen, dubbele slachtoffers van het gerechtssysteem, die zich opnieuw zullen moeten opbouwen in een samenleving die hen weigert.
