De Riot Club, dat is een klein groepje, ultra elitaire Oxford studenten, geboren in zeer welgestelde families. Hun doel : een seculiere traditie bestendigen vol losbandigheid met de verfijning die past bij hun stamboom en in minachting tegenover de werkende klassen die hen benijden om hun geld.
De Deense regisseuse lijkt, tijdens de lange inleiding, gefascineerd door het flamboyante en hautaine gedrag van de clubleden, die twee nieuwelingen intiëren in hun amorele codes. Gaande van fascinatie tot spanning, het tweede deel van The Riot Club is geweldadig en ziekelijk, en de hele opzet van het project wordt eindelijk duidelijk gemaakt : het willen aantonen, in de vorm van een fabel, dat de elite, dankzij hun macht, of het nu om geld of om hun netwerken gaat, er altijd ongeschonden uitkomt. Die vaststelling, gekunsteld en simplistisch, mag dan nog twijfel zaaien. Gelukkig, ondanks de ietwat oppervlakkige opzet, lopen de jonge acteurs over van energie, zij zelf zorgen ervoor dat alles leidt tot een lichte intoxicatie en dat bespaart The Riot Club van een lelijke kater.
We onthouden hier vooral de genuanceerde vertolking van Max Irons (de zoon van Jérémy) en de hoogst charismatische Ben Schnetzer (Pride).
