Een typische namiddag tijdens het Filmfestival van Cannes. De zon schijnt, de Croisette barst van de sterren, journalisten en toeristen en op de achtergrond hoor je de zee. Een idyllische plek om het over minder idyllische zaken te hebben. Fruitvale Station is een van die onderwerpen.
De Grote Prijswinnaar van het Sundance Filmfestival van vorig jaar focust zich op de laatste dag van het leven van Oscar Grant, een zwarte jongeman die om het leven kwam door een pistoolschot van een metro-agent. Bij ons aan tafel zitten Michael B. Jordan en Octavia Spencer die respectievelijk Grant en diens moeder spelen. Hij is bekend van The Wire en Chronicle. Zij maakte furore in The Help.
Kenden jullie Oscars tragische verhaal voordat jullie voor het project benaderd werden?
Spencer: Ergens in mijn achterhoofd spookte het rond. Maar ik had geprobeerd om het verdringen. President Obama was net verkozen en ik wou vooral aan positieve zaken denken. Toen men me de rol aanbood, kwam de klap dus des te harder aan.
Jordan: Ik herinner me dat iemand beelden van de feiten op mijn Facebook-wall had gepost. Die bekeek ik en ze maakten me ontzettend kwaad ... voor een tijdje. Nadien probeer je zulke zaken te vergeten omdat je compleet machteloos bent. Ook ik werd dus met mijn neus op de feiten gedrukt toen men me aansprak.
Hapten jullie onmiddellijk toe?
Jordan: Natuurlijk! Het gebeurt niet vaak dat je een levensecht personage kunt neerzetten. Ik ken de problemen waar Grant mee kampte - het duistere verleden, het racisme - door en door. Het zijn facetten van het leven van de gekleurde Amerikaan die niet vaak aan bod komen in film.
Spencer: Ik ben geen moeder, maar ik heb wel neven die even oud zijn als Oscar - of Michael. Ik ken die problemen dus ook. Aanvankelijk wou ik de rol weigeren. De video van de feiten maakte me in de eerste plaats razend. En met negatieve emoties kan je niet constructief aan iets meewerken. Mijn agent overtuigde me echter om het scenario te lezen. En tot mijn verbazing had scenarist-regisseur Ryan Coogler niet voor een ziedende aanklacht gekozen maar voor een hartverwarmend en -verscheurend portret van een jongeman die ondanks zijn gebreken een mens zoals jij en ik was.
Hoe benader je een film met zo'n tragisch einde?
Jordan: Je probeert daar zo weinig mogelijk aan te denken. Inderdaad, het gaat om de laatste 24 uren van Oscars leven. Maar zijn dood speelt maar een kleine rol. De film draait vooral om Oscars pogingen om zijn leven te verbeteren. Het gaat om een man die zijn fouten erkent en beseft dat hij zal moeten veranderen indien hij een rustig, gelukkig bestaan wil leiden.
Spencer: Da's een fantastische vraag. Dit was een van de uitdagendste projecten uit mijn carrière, net omdat je weet wat Oscars lot is. De grote uitdaging was dan ook om dat besef volledig uit te schakelen. Zijn moeder zag de tragedie natuurlijk niet aankomen.
Jullie hebben allebei geen kinderen. En toch spelen jullie beiden fantastisch liefhebbende ouders.
Spencer: Hoewel ik geen kinderen heb, lopen er wel een paar 'kids' rond waarvan ik zielsveel hou. Ik heb mijn neven en nichten zien opgroeien en voel liefde voor hen die ik voor niemand anders voel. Zonder die ervaring had me deze prestatie nooit gelukt.
Jordan: Ik kan niet wachten tot ik zelf vader ben. Momenteel speel ik elk vrij moment met koters die in mijn buurt rondlopen. In de filmwereld barst het van de gewiekste zakenmannen. Het doen dan ook ontzettend veel deugd om af en toe met compleet onschuldige zielen rond te hangen. Dan moet je tenminste niet constant op je hoede zijn.
Hebben jullie Oscars familie ontmoet?
Jordan: Ja, een overweldigende ervaring. Zonder mijn ontmoeting met zijn moeder en vrienden had ik hem nooit zo geloofwaardig kunnen neerzetten. De liefde die ze voor hem uitstralen is werkelijk duizelingwekkend.
Spencer: Ook ik heb ongelooflijk veel aan mijn gesprekken met Grants moeder gehad. Ik had niet veel tijd om me voor te bereiden. Alles dat ik kon opsteken was dan ook zeer welkom!
Bedankt voor het gesprek.
