Kan u zich inbeelden dat Tracks een Hollywood-film was geworden met Julia Roberts in de hoofdrol? Zou u een Eat, Pray, Love-versie van een sterk verhaal, dat op een heel bescheiden manier een verwantschap vertoond met – nog zo’n film over een speurtocht naar identiteit – Lawrence of Arabia, kunnen smaken?
Tracks is gelukkig aan de ‘worst of the worst’ ontsnapt. Dankzij regisseur John Curran, een intelligent man die eerder al Jim Thompson en W. Somerset Maugham deed schitteren op het witte doek, actrice Mia Wasikowska in één van haar beste rollen en cameravrouw Mandy Walker. De drie leverden een vrij sobere road movie af die het ware verhaal van Davidson eert en op geen enkel moment de film tracht op te peppen met een melodramatisch of spectaculair moment. De hele reis zit hem vooral in hoofd van Davidson, briljant uitgedrukt door Wasikowska. De actrice tracht daarbij nooit sympathie op te eisen bij de toeschouwer. Wat heel interessant is want Davidson was geen gemakkelijke dame. Haar motivatie om de reis te ondernemen is immers doordrongen van een overduidelijk trauma, wat sixties-feminisme, een lichte vorm van contactgestoordheid en een portie autodestructiviteit.
Maar Wasikowska laat toe dat je empathie voelt voor het personage waardoor Tracks meer een psychodrama wordt dan een overlevingstocht.
