Toen het festival van Cannes een kleine twee weken geleden van start ging, werden al meteen een paar films naar voren geschoven als grote kanshebbers op de Gouden Palm.
De gebroeders Dardenne waren daar opnieuw bij maar bleven uiteindelijk voor het eerst in hun Cannes-carrière met lege handen achter.
Een andere favoriet, Mommy van Xavier Dolan, werd wel onderscheiden, al kon je je niet van de indruk ontdoen dat de jonge Canadees graag een iets prestigieuzere prijs in de wacht had gesleept dan een gedeelde Prijs van de Jury. Maar Dolan herstelde zich snel en pakte uit met het meest passionele en ontroerende dankwoord van de avond, waarbij hij ook juryvoorzitster Jane Campion bedankte voor de inspiratie die ze hem gegeven had door The Piano te maken.
De Gouden Palm ging finaal toch naar misschien wel de grootste favoriet van allemaal, de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan. Die had in het verleden al een paar keer bijna de hoofdvogel afgeschoten en iedereen ging ervan uit dat het deze keer raak zou kunnen zijn. En dat bleek dus ook het geval. Zijn Winter Sleep heeft intussen ook een Belgische verdeler gevonden, al zal het een uitdaging worden om het publiek warm te maken voor de lange speelduur (3 uur) en het vele gemijmer en gebabbel.
