Hoeveel grote namen er ook nieuw werk presenteren in Cannes, toch hoop je vooral om ook een ontdekking te doen. Het zou me sterk verbazen mocht ik dit jaar nog iets te zien krijgen die meer in aanmerking komt voor die onderscheiding dan Whiplash.
Aan de andere kant valt de film van Damien Chazelle ook niet helemaal uit de lucht. Hij is gebaseerd op een kortfilm waarmee Chazelle vorig jaar al de Jury Award won op Sundance, de hoogmis van de onafhankelijke Amerikaanse film. En eerder dit jaar schoot de lange versie op datzelfde festival de hoofdvogel af.
Whiplash heeft het over een jongen van 19, Andrew, die ervan droomt om een jazzdrummer van wereldklasse te worden. Hij zit nu in zijn eerste jaar aan een belangrijk conservatorium in New York, waar de befaamde Terence Fletcher les geeft. En Fletcher is een fenomeen, een man met een neus voor talent maar ook een onverbiddelijke persoonlijkheid en een grove bek. Als je bij hem kan slagen, ligt de weg naar de top open.
Maar dat gaat niet zomaar. Je ziet dat Chazelle aan Whiplash geschaafd heeft tot hij helemaal af was, en J.K. Simmons is ronduit verbluffend als Fletcher.
