Brussels Airport, 21.47 uur. Een reiziger komt thuis, ongerust omdat hij zijn vrouw niet heeft kunnen bereiken. Nog onrustwekkender even later: de veiligheidsketting zit op de deur van het appartement… maar zijn vrouw is verdwenen.
"L'étrange couleur..." is een bijzondere audiovisuele ervaring. De montage is hallucinant, het scherpe geluid doorboort de trommelvliezen, de vele vensters, de caleidoscopische beelden (de directeur van de fotografie is de voortreffelijke Manu Dacosse), de verregaande close-ups, de Art Nouveau-decors waarvan de typische kenmerken maximaal worden uitgespeeld: even zou je denken dat het verhaal voor het koppel van ondergeschikt belang was. Zeker omdat het spel van sommige acteurs vaag is… Zoals een bekende persoon, wiens naam me nu ontglipt, eens zei: een film is eerst en vooral een goed verhaal, en dat kan je nu niet direct van deze film zeggen… Maar zodra de echtgenoot op onderzoek trekt, gaat het erg snel van “simplistisch” naar “spitsvondig”! Labyrintisch zelfs, zoals het gebouw dat gevuld is met geheimen en vreemde bewoners.
Het labyrint, verdorie! Daar ligt de sleutel: tussen de verdiepingen van het gebouw en … de hersenspinsels van de personages, die trauma’s verbergen. Overal, altijd, als echte surrealisten, willen Cattet en Forzani ons op het verkeerde been zetten. En daar zijn ze in geslaagd!
