Moet je medelijden hebben met Gloria of verdient ze eerder bewondering? De nieuwe film van de Chileense regisseur Sebastian Lelio schommelt voortdurend tussen die twee polen.
Hoofdactrice Paulina García, die vorig jaar op het festival van Berlijn bekroond werd voor haar overtuigende vertolking, koppelt beide kanten van haar personage knap aan elkaar. Je voelt dat Gloria vastbesloten is om zich niet te laten opsluiten in haar eenzaamheid (gescheiden van haar man, kinderen het huis uit en minder bereikbaar dan ze zou willen), maar dat gaat veel minder vlot dan ze zou willen. Hoe moet je ook de draad weer oppikken als je meer dan 30 jaar niet meer aan daten hebt gedacht?
In al haar onzekerheid heeft ze echter een veel sterkere ruggengraat dan Rodolfo, de man die ze ontmoet en van wie ze een reddingsboei verwacht. Lief en beminnelijk is hij zeker maar hij laat zich ook de les spellen door zijn ex en zijn dochters. Het kan geen toeval zijn dat de man een voormalige militair is, een stille verwijzing naar het dictatoriale verleden van Chili, waar gehoorzame militairen het land een levensgroot trauma bezorgden. Er zit meer achter dit melodrama dan je zou denken.
Gloria is in de eerste plaats een fijn getekend portret van een vrouw op een cruciaal punt in haar leven. En hij is even aanstekelijk als de gelijknamige seventies-hit van Umberto Tozzi.
