We volgen momenten uit het leven van Evanne, Alysson en Jean Hugues, drie kinderen die permanent verblijven in het medisch-pedagogisch instituut “Le Courtil”. Op die manier worden we als kijker geconfronteerd met een fascinerende, beangstigende grens: die van de gekte. Deze kinderen leven in een aparte wereld, beheerst door een individuele, hermetische logica, waardoor het voor hen heel lastig is om in de normale maatschappij te leven. Otero dompelt ons zonder houvast onder in het dagelijkse, kleine leven van de kostgangers en het personeel dat op de Cortil verblijft. Doorheen momenten van intimiteit, het portretteren van de kleine vreugdes en de angsten van de kinderen en evaluatievergaderingen van de begeleiders, slaagt ze er tegen alle verwachtingen in om ons de horizon te tonen achter de mysterieuze muur die deze kinderen scheidt van de “normale” wereld en om ons de structuur, de coherentie en de werking van hun mentale wereld te doen begrijpen. Méér dan een didactische documentaire is “A Ciel Ouvert” een ervaring waarbij je wordt ondergedompeld in de blik van de Andere, met als resultaat een eerder intiem dan cerebraal begrip van het enigma dat hen zo verschillend maakt. En hoewel de film te lang duurt om constant te boeien, bevat hij voldoende sterke momenten, en zelfs momenten van genade, om nog lang nadat de lichten weer zijn aangegaan, in het geheugen te blijven nazinderen.
Actueel
