The Hunting Party - Bespreking Cinema

Een personage dat met volle teugen geniet van het gevaar waarin hij zich begeeft, het is een rol die Richard Gere al vaker tot een goed einde bracht. In 'The Hunting Party' doet hij dan ook degelijk zijn plicht als een tv-reporter die verslaafd raakt aan oorlogsverslaggeving. Tot de dag dat het hem teveel wordt en hij live zijn gal spuwt. Hij verdwijnt van het toneel en duikt pas jaren later weer op, in het kapot geschoten Sarajevo. Was het de bedoeling van regisseur Richard Shepard om de waanzin van de oorlog voelbaar te maken? Werd hij door zijn producenten verplicht om het nodige tegengewicht te geven aan de donkere dramatiek van het verhaal? Of wist hij gewoon niet goed wat hij voor ogen had? Het feit is in elk geval dat 'The Hunting Party' zich zo onevenwichtig toont dat je hem dringend medicijnen en een verlengd verblijf in een instelling wil voorschrijven. Het ene moment voert hij Spaanse gitaartjes op en plukt hij onverbloemd aan de hartsnaren, het volgende snort hij zonder omzien in de richting van een pure parodie, daarna zit je alweer in een actiethriller en nog geen vijf minuten later wordt de film een venijnige politieke satire. En het ergste is: in geen enkel van die genres treft hij raak. (RN)