Henry James, de schrijver van The Portrait of a Lady, schreef zijn boek What Maisie knew aan het einde van de 19de eeuw. Maar regisseurs Scott McGehee en David Siegel en hun scenaristen vertaalden het (voor de cinema) probleemloos naar 2012.
De zoektocht van de jonge Maisie naar ouders die echt voor haar kunnen zorgen is dus werkelijk tijdloos. Wel hebben de scenaristen een heel belangrijk element weggelaten.
Zo vindt Maisie in het boek de ideale opvoedster in het minst evidente personage. Maar de makers van de film besloten om dat personage bijna helemaal te schrappen. Waardoor de ietwat onhandige en ruggengraatloze surrogaatouders als de perfecte opvoeders uit de bus komen. Het hangt een beetje van je bewondering voor het werk van James af of je die beslissing nu al dan niet terecht vindt. Maar het stoort niet echt.
Ironisch genoeg zijn het wel de infantiele en extreem labiele biologische ouders (Julianne Moore en Steve Coogan) die het meest kleurrijk zijn. Waarschijnlijk omdat ze zich in zoveel interessante bochten wringen om niet voor het kind te moeten zorgen.
