In Memoria Di Me - Bespreking Cinema

Andrea weet het zeker: hij wil priester worden. "Ik heb een ideaal nodig, een reden om te leven," klinkt zijn stem aan het begin van 'In memoria di me'. En dus laat de jonge Italiaan zijn luxueuze maar onbevredigende leven achter zich en stapt de poorten binnen van een seminarie voor de kust van Venetië. Daar moet hij de rust, de stilte en de begeleiding vinden om de leegte in zichzelf op te vullen. De kloostergemeenschap blijkt echter niet wat hij zichzelf had voorgesteld. Regisseur Saverio Costanzo beeldt het klooster niet toevallig af als een soort gevangenis, een rij cellen naast elkaar waar elk in zijn eigen wereldje opgesloten zit. Wanneer de muziek erbij komt, krijgt de plek zelfs de allure van de psychiatrische instelling uit 'One Flew over the Cuckoo's Nest'. Hoe kan een gelovige mens die zijn leven in dienst wil stellen van zijn naaste zijn overtuiging koppelen aan de slaafse mentaliteit die de katholieke Kerk haar werknemers oplegt? Dat is de centrale vraag van 'In memoria di me', dat aanvankelijk hoge ogen gooit met een bezwerende sfeer maar uiteindelijk verzandt in het soort vrijblijvende vaagheid die enkel echte katholieken zullen verwarren met diepzinnigheid.