George a. romero's diary of the dead - Bespreking Cinema

Flash back: een interventie van ambulanciers wordt een nachtmerrie, de ge-evacueerde doden ontpoppen zich tot menseneters. Dit is het begin van een epidemie. Het heden: een groep jongeren maakt een kortfilm, ze slaan op de vlucht voor deze aanval van zombies, maar een van hen besluit om alles te filmen wat gebeurt... kwestie van deze apocalyps vast te leggen. Dit autoreferentiële en intelligente verhaal, waar gebruik gemaakt wordt van beelden met HD camera, gsm, bewakingscamera's, en een zoveelste variatie op het thema van de levende doden, georkestreerd door de specialist van het post-mortem kannibalisme, de heer Romero, heeft alles van een futur classic! Altijd in osmose met zijn tijd zet de regisseur deze virale epidemie parallel met de manipulatie van de beelden. Dit werk blijft dus met de kijker, die in een eindeloze mis-en-abîme terechtkomt, spelen. Maar behalve het onweerlegbare en kreukvrije politieke engagement van de dappere Romero (hier heel expliciet), krijgen we ook een serieuze portie hemoglobine en absoluut geschifte humor op ons bord! Romero hoeft niets meer te bewijzen en schenkt zichzelf met deze autoproductie de middelen om een groot complexloos moment te beleven. De eerste keer in zijn carrière?