Volgend jaar de zevende Fast & Furious, binnenkort een nieuwe xXx en nu de derde verschijning van Riddick, Vin Diesel houdt wel van zijn gespierde hoofdpersonages. In het geval van Riddick kan ik die voorliefde nog het best begrijpen.
De voortvluchtige ruimtecrimineel is namelijk een opmerkelijke figuur, een mens die om te overleven niet alleen zijn ogen heeft laten ombouwen tot nachtkijkers maar ook elk moreel besef heeft weggesneden. Riddick is tot alles in staat om zijn hachje te redden en kan daardoor ook in de meest barre omstandigheden in leven blijven.
Die kwaliteit komt hem in Riddick ook weer van pas want net zoals in Pitch Black (het origineel uit 2000) belandt hij op een planeet waar geen groen te zien is en allerlei schepsels wonen die hem op hun lunchmenu willen zetten. Voeg daar de huurlingen aan toe die de hoge premie willen opstrijken die op zijn hoofd staat en je krijgt een explosieve situatie. Dat die situatie verdacht goed lijkt op de gebeurtenissen uit Pitch Black is op zich niet zo erg. Regisseur David Twohy houdt het wel spannend genoeg.
Erger is dat Riddick zich deze keer voortdurend als een complete eikel gedraagt, een karaktertrek die op de duur danig op de zenuwen werkt.
