Met haar zachte hertenogen kreeg prinses Diana in de jaren ’90 (bijna) de hele wereld aan haar kant. Ze was het tere kamerplantje dat verstikt werd door het Britse koningshuis, het vogeltje dat opgesloten zat in een gouden kooi, zelfs toen ze niet meer samen was met prins Charles.
Als Diana, de film waarin de Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel de laatste twee jaar van haar leven onder de loep neemt, één grote verdienste heeft, dan is het wel dat hij haar situatie geloofwaardig weergeeft. Hoe ze overal waar ze kwam de hoofden deed draaien. Hoe ze geloofde dat ze door haar positie kon helpen om de wereld te verbeteren. En hoe ze telkens weer moest terugkeren naar dat eenzame paleis.
Tot de dag dat ze (met een poëtische toets die kitscherig zou klinken als hij niet waar was) de hartchirurg Hasnat Khan ontmoette.
De echte meneer Khan heeft al laten weten dat de film gebaseerd is op roddels en dat hij er voor de rest niets mee te maken wil hebben, maar het levert wel een warmhartig maar voorspelbaar liefdesverhaaltje op, vol hartstochtelijke omhelzingen en trieste ruzies.
