Horror beleeft een zoveelste hausse. In een periode waarin superdure blockbusters catastrofaal floppen - 'The Lone Ranger', iemand? - trekken een reeks lowbudgetgriezelfilms volle zalen. Kijk maar naar recent voorbeeld 'The Conjuring' dat zijn kostenplaatje van 20 miljoen dollar alleen al tijdens het Amerikaanse openingsweekend dubbel en dik terugverdiende. Met deze genregenoot zal het waarschijnlijk niet zo'n vaart lopen. De reden: in tegenstelling tot 'The Conjuring' betreft het een écht bloedstollende huivertrip waarin het bloed rijkelijk vloeit. Drie gemaskerde mannen zijn de belagers in dit bloedstollende relaas van een familiereünie die wel heel fout afloopt. Toegegeven: de eerste act lijkt een beetje op een onevenwichtig 'Festen'-afkooksel. Maar wanneer het brutale startschot - en dat kan je letterlijk nemen - wordt gegeven, is regisseur Adam Wingard duidelijk helemaal in zijn sas. Van een spartaanse elektroscore over uitgemeten breedbeeldfotografie tot een gruwelijk-grimmig toontje: alles aan deze prent ruikt naar het heerlijke oeuvre van horrormaestro John Carpenter. Helemaal hemels: het duurt een tijdje voordat je beseft wie de protagonist is. Als het echter duidelijk wordt, aanschouw je 'one mean motherfucker' die niet moet onderdoen voor de Kurt Russells van deze wereld.
Actueel
