De Brit Paul Raymond wist wat mannen (en vrouwen) wilden: naakt zien. Aanvankelijk baatte hij enkele privéclubs uit, maar later begon hij heuse theatershows op poten te zetten en stortte hij zich op de softpornofilm- en magazinemarkt.
Zijn succes maakte hem eventjes tot de rijkste man van Engeland. Op persoonlijk gebied zat het echter minder mee. Deze puike biopic betekent de vierde samenwerking tussen regisseur Michael Winterbottom en acteur Steve Coogan. Waar ze voordien - zie 24 Hour Party People, Tristam Shandy: A Cock and Bull Story en The Trip - steevast de ironische route kozen, gaan ze nu voor een ernstigere aanpak die ervoor zorgt dat het tragische verhaal je niet bepaald onberoerd laat. Coogan bewijst andermaal dat hij het ook zonder grappen en grollen kan. Zijn tegenspeelsters leveren meer dan degelijke weerwerk. Winterbottom pompt met zijn 'no nonsense'-filmstijl leven in een ingedommeld genre. En ook de contemporaine popsongs op de klankband helpen een stevig handje.
Dat het eindresultaat niet geheel geslaagd is, heeft in de eerste plaats te maken met het scenario van Matt Greenhalgh. Net zoals in zijn script van Ian Curtis-biopic Control gaat hij te vaak voor het anekdotische. Resultaat een verfrissende genre-oefening die jammer genoeg niet écht diepgravend is.
