Het langspeelfilmdebuut van de Britse televisieregisseur Barnaby Southcombe toont heel veel liefde voor het film noir-genre én voor diep gekwetste personages. Maar daarin zit ook het probleem van dat debuut.
Als zoon van de zeer intelligente actrice Charlotte Rampling kreeg Southcombe een cinematografische feeling en een intense fijngevoeligheid met de paplepel mee. Vanaf het begin is het duidelijk dat de jonge cineast zijn personages door en door kent. Het helpt natuurlijk ook wanneer je je moeder, een actrice van complexe en tamelijk getroebleerde karakters, de rol van een oudere femme fatale geeft. Maar daarnaast wist hij ook Gabriel Byrne, de zwaar onderschatte Ierse acteur van ‘In Treatment,’ te casten in de rol van een eenzame cop. Southcombe begint echter met zwaar nadruk te leggen op de film noir-elementen. Als toeschouwer kan je niet anders dan het genregevoel in je op te nemen. Maar halverwege lijkt Southcombe dan toch, al dan niet bewust, de genreclichés zwaar te ondermijnen door het gewicht van de film in handen te geven van de psyche van de personages. En dat leidt tot een ontknoping die meer psychodrama is dan film noir. Het geeft je na de eindgeneriek een vreemd en verwarrend gevoel waarbij je nooit echt weet of Southcombe nu wil spelen met het genre of door zijn onervarenheid een probleem had met toon en evenwicht. Maar laat dat de pret niet helemaal bederven want ‘I, Anna’ is al bij al wel een zeer verdienstelijk en geweldig geacteerd drama.
