Een niet geïdentificeerd filmisch object, dat is hoe de nieuwste film van Ari Folman (‘Waltz for Bashir’) wel genoemd kan worden... een wonderlijke visuele reis gekoppeld aan originele en diepzinnige bedenkingen over de toekomst van de filmwereld... en die van de mensheid.
Vergeet Mc Luhan’s “The medium is the message” en wees welkom in de hel van het artificiële paradijs ‘The Congress’ waar het “The medium is life” is. In zijn roman ‘The Futurological Congress’ voorzag science-fiction auteur Stanislas Lem een wereldwijde chemische dictatuur bestuurd door farmaceutische bedrijven, die door middel van psychotrope middelen de gevoelens van de bevolking kunnen controleren. Ari Folman vervangt de farmaceutische multinationals door de filmindustrie en komt met een zeer (zeer!!) kleurrijk sprookje over de evolutie van het acteerberoep. Dat sprookje ontwikkelt zich gaandeweg in een ijskoude dystopie over de vervreemding van de mensheid door diens verslaving aan entertainement. Deze mutatie ontwikkelt zich letterlijk voor de ogen van de toeschouwer door een opmerkelijke overgang van klassieke film – met verbluffende vertolkingen en spetterende visuele effecten – naar een animatiefilm in dezelfde lijn als de productie van Fleischer uit de jaren ’30, maar dan wel op een acid trip! ‘The Congress’ kan vergeleken worden als de filmische tegenhanger van Roger Waters’ ‘Amused to death’. Ondanks een soms warrige verhaallijn is ‘The Congress’ een formidabele cinematografische UFO of maatschappijkritiek, visuele inventiviteit en emotie spelen met onze zintuigen en dat tot ons grootste plezier.
