Schrijver-regisseur Noah Boambach heeft een heel eigen stem in de Amerikaanse cinema. Met die stem bereikte hij een enorm hoogtepunt met 'The Squid and the Whale', en nu ook met 'Frances Ha' dat Boambach samen met zijn actrice Greta Gerwig schreef. Maar in tegenstelling tot 'The Squid' is 'Frances Ha' minder een praatkomedie dan wel een persoonlijke hommage aan de Truffauts en de Allens van deze wereld die hun fetisjactrices op een sublieme manier weten te gebruiken (of beter, vrij laten bewegen en praten). Frances/Greta danst en springt zich, op haar typisch onhandig-aantrekkelijk-optimistische manier en op de tonen van Bowie en Georges Delerue, een tragikomisch leventje in Boambachs New York dat gehuld werd in een 'Manhattan'-sfeertje (de zwartwitfotografie benadert de sfeer en de korrel). Op narratief vlak lijken Boambach en Gerwig de teugels zeer losjes te laten. Maar dat is slechts schijn. Onder de reeks van shots en scènes die variëren van leuk tot compleet 'zinloos' schuilt een strak gestructureerd en gelaagd script over de hechte vriendschap tussen twee vrouwen die elkaar nooit lichamelijk begeren en toch naar elkaar verlangen. Het eindresultaat van deze slimme neo-Nouvelle Vague is nooit opdringerig, maar altijd bescheiden emotioneel. Toch wel één van de verrassingen van 2013.
Actueel
