I Don't Want to Sleep Alone - Bespreking Cinema

Wat je ook van zijn cinema vindt, Tsai Ming-liang verdient op zijn minst bewondering en respect. De Maleisiër liet zich 15 jaar geleden bij zijn debuut al meteen opmerken door zijn uitgepuurde stijl en rake gevoel voor sfeer, een aanpak die niemand anders hem weet na te doen. Bovendien doet hij met elke nieuwe film een poging om nog een stap verder te zetten. Het risico is dan natuurlijk dat je op de duur je voeling met het 'normale' publiek dreigt kwijt te raken. Of hij met 'I Don't Want to Sleep Alone' die grens overschreden heeft, zal ieder voor zich moet uitmaken, maar ik had alvast veel moeite om Tsai bij te houden. De film zet twee verhalen naast elkaar. We zien hoe een man (Tsais vaste hoofdacteur Lee Kang-sheng) in Kuala Lumpur in elkaar geslagen wordt en hoe Indiërs zich daarna over hem ontfermen. Daarnaast zien we een comapatiënt (ook gespeeld door Lee Kang-sheng) die verzorgd wordt door zijn moeder. Zoals zo vaak is het Tsai niet om de plot te doen maar om de ideeën en de emoties. 'I Don't Want to Sleep Alone' is afwisselend teder en brutaal, pakkend en potsierlijk, overdreven cryptisch en fascinerend. Maar het is slechts bij momenten dat hij je aanspreekt. Een brug te ver?