Hannah Ahrendt - Bespreking Cinema

De banaliteit van het kwaad. Het is een ronkende soundbite die een halve eeuw nadat politiek filosofe Hannah Arendt hem op papier zette nog steeds aanslaat, maar er zit ook een hele redenering achter. Toen de Duitse regisseur Margarethe von Trotta het plan opvatte om een film te maken over haar befaamde (zeg maar beruchte) landgenote wou ze onder andere die hele gedachtegang uit de doeken doen. Ga daar maar eens aan staan. Universiteiten wijden hele colleges aan het onderwerp, von Trotta heeft ongeveer twee uur om de klus te klaren. En tegelijk ook de figuur van Hannah Arendt te belichten. En de historische context neer te zetten. Gelukkig voor von Trotta hangen die drie kanten van het verhaal nauw met elkaar samen, maar dan nog moet het een hels karwei geweest zijn. De keerzijde van de medaille is dat het allemaal nogal braaf oogt en dat sommige scènes (zeker in het begin) stroef klinken. Er zijn echter twee pijlers die film stevig overeind houden: de energieke en meeslepende hoofdvertolking van Barbara Sukowa en de archiefbeelden (zorgvuldig in de film verwerkt) van het proces tegen Adolf Eichmann, huiveringwekkend in al zijn alledaagsheid. (RN)