The Sessions - Bespreking Cinema

Geen schaamte, geen gelul, geen stroop, geen gemoraliseer. De manier waarop Ben Lewin een opmerkelijke passage uit het opmerkelijke leven van de opmerkelijke man Mark O'Brien uit de doeken doet, is lang niet evident. Daarom alleen al verdient de film al de lof die hij kan krijgen. Een verhaal over iemand die nooit een blad voor de mond heeft genomen en een sekstherapeute die volledig vrij kan omspringen met haar eigen lichamelijkheid moet ook durven zeggen en tonen waar het op staat. Het mooiste compliment dat je 'The Sessions' kan geven, is dat die vrankheid op geen enkel moment choqueert of tegen de borst stoot. O'Brien die met luide stem in een kerk over zijn vleselijke avonturen vertelt, de therapeute die zich zonder ommezien uitkleedt, de mechanismen van de sekstherapie zelf, Lewin geeft het allemaal een volstrekt natuurlijke en logische plaats in zijn film. De spontane vertolkingen van hoofdacteurs John Hawkes en Helen Hunt dragen zeker ook hun steentje bij, net als de comic relief die William H. Macy aanvoert in de rol van de priester. Als 'The Sessions' echter toch niet helemaal overtuigt, is het omdat je ondanks alles moeite hebt om de ommekeer in de relatie tussen therapeut en cliënt te slikken. En die is hoe dan ook de spil van heel de film. (RN)