Kinshasa Kids - Bespreking Cinema

Eerst en vooral: een welverdiend applaus voor de Belgische regisseur Marc-Henri Wajnberg. Het project dat aan de basis lag van 'Kinshasa Kids' had een hoop verdiensten. Het haalde een kinderen uit de Kongolese hoofdstad van straat, gaf hen op zijn minst een bezigheid voor de dag (en wie weet een doel in hun leven) en leverde met de jonge Rachel Mwanza (zie 'Rebelle') ook een onvervalste acteerdiamant op. Ik weet niet of het altijd Wajnbergs bedoeling was maar 'Kinshasa Kids' is een mix van documentaire en fictie geworden, een soort 'Het Leven Zoals Het Is: Straatkinderen In Kinshasa' waarin de meeste scènes nagespeeld worden. Het decor op zich loont alvast de moeite, die bruisende en levendige stad met zijn vele kleuren, diepe armoede en alom aanwezige corruptie. Of zoals een kind het mooi stelt: 'Ik wil later flik worden, zodat ik op mijn gemak kan stelen.' Eenmaal je de situatie van de kinderen hebt leren kennen, komt Wajnberg echter met weinig op de proppen om de aandacht vast te houden. Zijn verhaaltje rond de band en het concertje is wel heel dun en de paar wendingen die hij eraan toevoegt te doorzichtig om te verrassen. Gevarieerde soundtrack, eentonige plot. (RN)