Inland Empire - Bespreking Cinema

Een vrouw in gevaar. Dit is de kapstok  als je het zo kunt noemen - van de nieuwe David Lynch, een volledig mesjogge en niet na te vertellen werk. 'Inland Empire' is een filmpuzzel van een ongenaakbaar meesterschap, een theoretische film-over-film. In zekere zin is dit het vervolg op 'Mullholland Drive', maar dan met een verstikkende diepgang. Lynch behandelt de film als dusdanig, de genese van zijn creatie en de hypnotiserende intimiteit van zijn band met de kijker. Hij laat ons verdwalen tussen droom en realiteit (is dit fictie?, het draaien van een fictiefilm?, een ingebeeld draaien?) en werpt alle logische tijdselementen door elkaar. We bevinden ons niet in het tijdskader van een verhaal maar in een chronologie van de regisseur, die scènes draait in een andere volgorde dan de gebeurtenissen. En sommige personages lijken op de hoogte van deze magische fusie tussen werkelijkheid en fictie. Maar 'Inland Empire' is geen abstract en steriel opus: het hallucinante werk met beeld en geluid en de prestatie van Laura Dern maken er een radicale, viscerale, angstwekkende zintuiglijke ervaring van. Rode gordijnen, gefilterd licht, lange gangen tussen twee werelden, bizarre scènes, een gezelschap van huisgenoten met konijnenkoppen... Deze ontegensprekelijk Lynchiaanse elementen doen je nogmaals in de complexe nachtmerrie van zijn verontrustende obsessies belanden. Is Lynch ziek? Dan hoop ik dat hij niet geneest! Film: 5/5 - Soundtrack: 4/5