Children of Men - Bespreking Cinema

Alfonso Cuarons futuristische thriller 'Children of Men' speelt in 2027. De wereld is een chaos en mensen zijn om één of ander reden onvruchtbaar en kunnen dus geen kinderen meer maken. De overheid heeft de handen vol met rebellen, terroristen en ontelbare migranten. Te midden van deze puinhoop aanvaardt gewezen activist Theodore Faron (Clive Owen) een opdracht om een zwarte vrouw naar een veilige plek te brengen. Al snel merkt Faron dat de toekomst van de mensheid op het spel staat. Regisseur Cuaron mag dan een novelle van P.D.James uit 1993 als basis hebben genomen, de prent lijk vooral geïnspireerd door protestfilms van de jaren '60 en '70 (onder meer 'The Last Child'). De sixties en seventies zijn trouwens alom aanwezig. Zo speelt Michael Caine een John Lennon-kloon, wordt de film na een half uur een road movie (een typisch sixties-genre) en lijken de decors van Pink Floyd-hoezen te zijn gelicht. Maar Cuaron vertikt het evenwel om echte sciencefictionelementen in zijn verhaal te steken. Hij injecteert zijn film vooral met tamelijk hedendaagse (nieuws-)beelden (de Guantanamo-kooien bijvoorbeeld). Met zoveel woede tegen een ontaarde maatschappij kon het niet anders dat Cuaron zijn film afsluit met religieuze verwijzingen. Die finale komt helaas zeer nadrukkelijk over en ondergraaft een beetje de goede bedoelingen. Maar Cuaron doet zo'n fantastische job als regisseur dat je zelfs die vette religieuze knipogen er bijneemt. Twee lange actieshots van meer dan 4 minuten zijn zelfs zo virtuoos gemaakt dat je er uren later nog mee bezig bent.