Laurence Anyways - Bespreking Cinema

Xavier Dolan barst van talent. Maar het 23-jarige 'wonderkind' uit Montréal kent wel geen limieten. Zijn derde film bewijst dat over de hele lijn. Het verhaaltje is eigenlijk poepsimpel en veel minder controversieel dan de promotie wil doen geloven. Laurence (een uitstekende Melvil Poupaud) wordt verliefd op Fred(erique), maar wanneer Laurence besluit dat hij eigenlijk een vrouw is, wordt de sociale en familiale druk te verstikkend voor Fred. En zelfs wanneer Fred beseft dat ze niet zonder Laurence kan leven, heeft de relatie geen toekomst. Dolan had dit verhaal zeker in 90 minuten kunnen vertellen, maar hij doet het in 159 minuten. En die propt hij vol met impressionistische sfeermomenten, videoclipjes, surrealistische en expressionistische shots (al dan niet in slowmotion), naturalistische praatscènes en ga zo maar door. Overvloeiers en jump cuts worden te pas en te onpas toegepast en voor de jaren '90 wordt muziek van de jaren '80 en zelfs de 5de van Beethoven zonder ironie aangewend. Dolan ziet zich immers als een groot kunstenaar die zich niet laat begrenzen. Maar het is zijn radicalisme en jeugdige passie die van zijn film meer een visueel aantrekkelijk, maar onbeheerst en pretentieus experiment maken dan een doelgericht werk van iemand die zijn enorme passie in de juiste banen weet te leiden.