Il Grande Sogno - Bespreking Cinema

Michele Placido, vooral bekend als commissaris Cattani uit de 'Il Piovra'-serie heeft sinds 1990 een interessante carrière als regisseur-scenarist uitgebouwd. Met 'Il grande Sogno', dat hij maakte voor zijn gangsterbiopic 'Vallanzasca', voegde hij een nieuw hoofdstuk toe aan zijn serie over het Italië van de sixties en seventies. Deze keer is het bovendien een autobiografisch hoofdstuk, want Placido was ooit (in 1969) een echte flik. Maar misschien moeten we deze film beter omschrijven als semi-autobiografisch, want het verhaal is te melodramatisch opgevat om helemaal geloofwaardig te zijn. Bovendien kan je je niet van het gevoel ontdoen dat Placido iets heeft willen maken in de lijn van 'La Melgio Giuventù'. Hij zit in ieder geval in het vaarwater van dat epos, door het thema, de driehoeksrelatie de regiestijl en zelfs de casting (twee van zijn hoofdacteurs komen uit 'Meglio').'Il Grande Sogno' is echter niet zo diepgravend, gefocust en aangrijpend als dat meesterwerkje. Waar Placido wel mooi in slaagt, is de broeierige sfeer van het bewogen jaar 1969 op te roepen. Maar het meest fascinerende aan de film is de (melodramatische) manier waarop hij zichzelf, of tenminste toch zijn alter ego, tekent: een hoerenloper die, door het feit dat hij geen zijde kan kiezen, zijn grote liefde verraadt.