On the road - Bespreking Cinema

'Ik zag twee beren broodjes smeren. Oh dat was een wonder. Wat een wonder boven wonder. Dat die beren smeren konden. Hi hi hi, ha ha ha. Ik stond erbij en keek ernaar.' Waarom deze bespreking van de langverwachte verfilming van Jack Kerouacs Beat-klassieker beginnen met het eerste vers van een onnozel kinderliedje? Omdat ze perfect weergeeft hoe je je voelt tijdens het bekijken van Walter Salles' probeersel. De 'The Motorcycle Diaries'-regisseur is er in geslaagd om een fraai gefilmde - de Verenigde Staten zagen er zelden aantrekkelijker uit - en knap geacteerde - Kristen Stewart en Gareth Hedlund stelen de show - roadmovie te maken. Op geen enkel moment voel je echter de spanning die in de lucht hing in het Amerika van net na de Tweede Wereldoorlog, de elektriciteit die Kerouac zo juist wist te vatten. Je ziet blanke tieners jazzclubs bezoeken. Je ziet ze met drugs én seks experimenteren. Je ziet ze alle uithoeken van de Verenigde Staten bezoeken en verschillende vreemde snuiters tegen het lijf lopen. Maar wat hen drijft en waarom hun daden zo revolutionair waren wordt nooit duidelijk. Dat krijg je ervan als je een film maakt die enkel bedoeld lijkt voor mensen die bronmateriaal gelezen hebben of zich in het tijdvak verdiepten. Mooi maar flinterdun.