Le Havre - Bespreking Cinema

Aki Kaurismäki houdt van trilogieën. Na zijn drieluik over het proletariaat en zijn Finland-triptiek moet 'Le Havre' nu het eerste worden van drie verhalen die zich afspelen in Europese havensteden. Ik kan me levendig voorstellen dat de Finse regisseur die uitstapjes ook ziet als een kans om zijn eigen werk wat verse zuurstof toe te dienen. Verandering van spijs doet eten, weet u wel. Als 'Le Havre' echter één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat Kaurismäki steviger vastgeroest zit in zijn gewoontes en reflexen dan hij misschien zelf zou willen. Dat kan je zeker een bewijs van zijn krachtige unieke stem noemen maar het gevolg is ook dat je zelden of nooit verrast wordt door de film. Meer zelfs, 'Le Havre' oogt meestal als een checklist van alle Kaurismäki-clichés, van de droef ogende figuren en het sprookjesachtige melodrama tot de grauwe lucht en de droge grapjes. Voorstanders zullen opwerpen dat zo'n blik op de film veel te cynisch is en dat Kaurismäki's warme humanisme en zijn pleidooi voor naastenliefde 'Le Havre' op zich de moeite waard maakt. Een boodschap die je in twee regels kunt samenvatten uitsmeren over een voorspelbaar verhaal van anderhalf uur lijkt mij echter net iets teveel tijdverlies. (RN)