Happy Feet 2 - Bespreking Cinema

Meer van hetzelfde plus wat extraatjes. Dat is en blijft het beproefde recept voor regisseurs die aan een vervolg op een succesvolle film beginnen. George Miller, de man achter 'Happy Feet', blijkt duidelijk niet van plan om daaraan te raken. De geliefde personages, een centrale figuur die zijn plaats in de wereld zoekt (in dit geval Mumbles zoon Erik), de collectieve zang- en dansnummers, de ecologische boodschap, de weidse natuurpracht, de zwierige actie, de olijke humor, de hartverwarmende wijsheden, het wordt allemaal terug in de stoofpot gegooid. Om ervoor te zorgen dat zijn gerecht niet al teveel naar opgewarmde kost smaakt, voegt Miller een paar nieuwe ingrediënten toe. Zo maken Mumble en Erik kennis met een Scandinavisch klinkende pinguïn die zowaar kan vliegen (eigenlijk een papegaaiduiker maar vertel dat vooral niet verder), krijgt de pinguïngemeenschap hulp van een naburige natie en verschuift de aandacht nu en dan naar een planktonkreeftje dat de wereld buiten de enorme planktonschool wil verkennen, er met een bange kompaan op uit trekt en met allerlei filosofische bespiegelingen voor de dag komt. 'Happy Feet Two' mikt visueel in de roos en is bij momenten zelfs geestig (de openbaring van Eriks talent bijvoorbeeld). Maar Millers maaltijd mist kruiden en een deftig recept. (RN)