L'Apollonide - souvenirs de la maison close - Bespreking Cinema

Bordelen lijken me vandaag maar een trieste plaats maar rond de wisseling tussen de 19de en 20ste eeuw probeerden sommige madammen er op zijn minst het beste van te maken. Dat komt althans naar voor uit 'L'Apollonide', een (zeer) Franse film over een zogenaamd 'maison clos' oftewel bordeel met standing. Meer zelfs, prostitutie werd gezien als een goed vak voor meisjes uit bepaalde klassen. Het zou een prima insteek kunnen zijn om de maatschappij uit die tijd onder de loep te nemen maar helaas is regisseur/scenarist Bertrand Bonello daar hoegenaamd niet in geïnteresseerd. Hij verdiept zich liever in oeverloze literair klinkende bespiegelingen over seksualiteit en macht in het algemeen en niets in het bijzonder. Het levert een geweldig duffe film op, een sloom en pretentieus drama dat er zelfs niet in slaagt om je te doen meeleven met een prostituee die door een klant een Joker-glimlach gesneden wordt en voortaan als 'Celle qui rit' door het leven moet. 'L'Apollonide - Souvenirs de la maison close' begint met een hoertje dat "Je suis fatiguée" zucht. Reken maar dat het niet lang duurt voor de film je met exact hetzelfde gevoel opzadelt. (RN)