Les Contes de la Nuit - Bespreking Cinema

Waarom moest dit eigenlijk in 3D? Het is een vraag die een mens dezer dagen wel vaker stelt wanneer hij een bioscoopticketje koopt. In de meeste gevallen is 3D namelijk niet meer dan een loze gimmick, een flauw trucje om volk te lokken. Dat 'Les contes de la nuit' die bedenking ook losweekt, is dubbel ontgoochelend, want het gaat om werk van de Franse animatiefilmer Michel Ocelot. En die had in het verleden al regelmatig getoond dat hij in de eerste plaats uit is op kwaliteit. Het probleem met 'Les contes de la nuit' is echter dat het om een verzameling verhalen gaat die al eerder gemaakt waren (en trouwens ook al op televisie vertoond). De 3D-omzetting die Ocelot er achteraf op toegepast heeft, schiet dan ook onvermijdelijk tekort, hoe kleurrijk en schattig de sprookjes op zich ook zijn. De regisseur illustreert dat gebrek bovendien extra door er op het laatst wel nog een origineel verhaal aan toe te voegen. Dat springt in 3D-formaat zo spetterend van het scherm dat al de rest volledig in het niets verdwijnt. Als animatievertelling haalt Ocelot moeiteloos het niveau dat we intussen van hem gewoon zijn. Maar door per se met 3D te willen experimenteren, schiet de cineast zichzelf pardoes in de voet. (RN)