Balada Triste de Trompeta - Bespreking Cinema

Volgens kenners bestaan er vier soorten clowns. De twee bekendste zijn de zogenaamde August en de Witte Clown. Laat dat net de twee karakters zijn die in 'Balada triste de trompeta' de aandacht verdelen en naar de affecties van de mooie trapeziste Natalia dingen. Ze hebben een compleet verschillend karakter (Witte clown Javier is stil en introvert, zijn concurrent Sergio uitbundig en assertief) maar allebei zitten ze vol agressie. 'Balada triste de trompeta' is dan ook een film van Àlex de la Iglesia, een regisseur die er een bepaald explosief wereldbeeld op nahoudt. Naar eigen zeggen heeft het te maken met het feit dat hij opgegroeid is tussen de aanslagen van de terreurbeweging ETA. In elk geval kan je zijn cinema moeilijk ingetogen noemen, maar daar vraagt dit verhaal ook niet om. 'Balada triste de trompeta' is qua stijl en toon pure opera, met grand guignol taferelen in de plaats van muziek. Of hoe moet je een man die zichzelf met bijtend zuur en een heet strijkijzer bewerkt om eruit te zien als een clown anders noemen? Tussen de regels schetst de la Iglesia bovendien een portret van zijn verscheurde land, dat de burgeroorlog waaruit Franco 70 jaar geleden als overwinnaar (en dictator) tevoorschijn kwam nog steeds niet verwerkt heeft. (RN)