Priest - Bespreking Cinema

Eerste vaststelling: 'Priest' geeft bijzonder weinig aanleiding om te gniffelen, laat staan te lachen. Dat hoeft uiteraard op zich geen struikelblok te zijn. Integendeel, liever een film die zijn humor beperkt tot een paar goed gekozen momenten dan een script dat te pas en te onpas dwaze grappen maakt. Bovendien past de ernstige toon wel bij een verhaal dat zich afspeelt in een verschroeid landschap. De voorwaarde is dan wel dat de vertellers iets anders verzinnen wat de loden sfeer kan verlichten, verfrissende vondsten of pittige personages die de aandacht van de kijker kunnen vasthouden. Helaas krijgen regisseur Scott Stewart en zijn team geen van die dingen voor elkaar. Jawel, de designafdeling heeft zich kostelijk uitgeleefd en Karl Urban heeft zeer uitzonderlijk een goed moment als de schurk van de simpele historie. Maar daarnaast is het vooral ergernis en tandengeknars dat 'Priest' opwekt. Het ergste is nog dat Stewart er geen graten in ziet om een hoop ideeën uit andere films te pikken, die door elkaar te klutsen en vervolgens te doen alsof zijn neus bloedt. Een beetje 'Mad Max', een beetje 'Aliens', een beetje 'Matrix', een beetje 'Searchers' en vooral niks van eigen makelij. Professioneel gemaakt maar volstrekt oninteressant. (RN)