Pina - Bespreking Cinema

Je zou er voor minder de brui aan geven. Meer dan twintig jaar lang had regisseur Wim Wenders gezocht naar de geschikte manier om de baanbrekende danschoreografieën van zijn geniale landgenote (en vriendin) Pina Bausch in een film om te zetten. En toen hij eindelijk de oplossing gevonden had om haar kunst overtuigend genoeg op het scherm te brengen, overleed Pina plots aan kanker. Aangespoord door haar dansers raapte Wenders alsnog de moed bij elkaar en draaide zijn documentaire dan maar als postume hommage. Bausch zou er in elk geval heel blij mee zijn want de film die haar naam draagt, zal veel kijkers die zich niet meteen geroepen voelen om een schouwburg of theaterzaal binnen te stappen, via de cinema voor de danskunst winnen. 'Pina' is namelijk een wonderlijk spektakel omdat de 3D-technologie het gedroomde medium blijkt om de toeschouwer bij de dansvoorstelling zelf te betrekken. Wenders duwt je soms omzeggens zelf het podium op en je kunt het zweet en de fysieke inspanning van de dansers haast voelen. En omdat je de artiesten zo dicht op de huid zit, komen ook Bausch' creaties volledig tot ontplooiing. Een wonderlijke film over een wonderlijke vrouw. We zullen haar missen. (RN)