Takers - Bespreking Cinema

Verdient 'Takers' een beetje krediet omdat hij op zijn minst zichzelf in vraag stelt? Andere actiethrillers zouden misschien doen alsof er niets aan de hand is en het publiek schaamteloos dezelfde voorgekauwde kost voorschotelen. Daar is 'Takers' niet tevreden mee, want de film mikt duidelijk op een verhaal dat behalve spektakel en finesse ook een beetje diepgang en emotie moet bevatten. Dat de hel geplaveid is met goeie bedoelingen wisten de monniken uit de 11de eeuw echter al. 'Takers' sleutelt, schaaft en vijlt op alle niveaus aan zichzelf maar komt nergens een stap verder. Integendeel, op de duur krijgen die inspanningen zelfs iets zieligs, alsof je de groeiende wanhoop van de makers kunt proeven. De persoonlijke besognes van de verschillende personages (zowel criminelen als agenten), de originele trekjes en kleurtjes van de karakters, de verrassende wendingen, de pogingen tot hippe humor, het haalt allemaal niets uit. De stilistische franjes waarmee regisseur John Luessenhop de boel nog tracht te redden, zijn dan weer zo potsierlijk dat je alle moeite hebt om niet luidop te beginnen lachen. De finale in het hotel, compleet met slow motion en vioolmuziek, staat nu al te boek als de meest ongewild hilarische scène van 2010.