22 mei - Bespreking Cinema

Een film heeft niet per se een breed uitgesponnen en haarfijn uitgekiende plot nodig om indruk te maken. Het verhaal van '22 mei' laat zich op een paar regels samenvatten (zie de vorige pagina). Je kan er nog aan toevoegen dat hoofdfiguur Sam een diep verdriet met zich meedraagt en na de explosie geplaagd wordt door de geesten van de mensen die hij misschien had kunnen redden, maar dat is het dan ook. Meer heeft '22 mei' ook niet nodig. De film slaat aan door de manier waarop hij eerst de grauwe wereld van zijn hoofdpersonage en vervolgens zijn knagende schuldgevoelens in beeld brengt. Ook de andere figuren uit de film worden met een paar pennentrekken op papier gezet, genoeg om te weten wat ze te vertellen hebben. Dat regisseur/scenarist Koen Mortier de vernieling en wanhoop overtuigend zou weergeven, komt niet als een verrassing. 'Ex-Drummer' toonde eerder al dat hij het talent heeft om de schoonheid van lelijke dingen naar boven te halen. Ook de flitsen van absurde humor vielen te verwachten. In '22 mei' laat Mortier zich echter meer dan ooit kennen als een donkere romanticus, iemand die begrijpt hoe je emoties moet losweken zonder over de schreef te gaan. Mooie film. (RN)