L Age de Raison - Bespreking Cinema

Een van de (vele) aandoenlijke vondsten in 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain' betreft een doosje dat Amélie in de muur van haar huis vindt vol jeugdherinneringen van een vroegere bewoner. De blik op het gezicht van die man wanneer hij zijn vergeten schatkistje terug krijgt, zorgt gegarandeerd voor kippenvel. De romantische komedie 'L'âge de raison' wil een heel verhaal bouwen rond datzelfde melancholische idee maar pakt het zo lomp en zelfingenomen aan dat je zin hebt om alle betrokkenen een klap om de oren te geven. De voornaamste verantwoordelijke is regisseur/scenarist Yann Samuel, die zichtbaar loopt te hengelen naar een Amerikaanse remake. Hij gooit een resem bekende elementen bij elkaar (beetje huppelmuziek, wat animatie, veel kleur) en lijkt te hopen dat die ingrediënten vanzelf een innemende film zullen opleveren. De grappen die hij verzint, ploffen echter ter plaatse dood neer en wat voor emotie moet doorgaan is niet meer dan stroop en aanstellerij. Samuel treft het natuurlijk ook niet met Sophie Marceau in de hoofdrol, een (toegegeven, fraaie) actrice die op haar best aanvaardbaar over het scherm stapt en hier anderhalf uur demonstreert hoe weinig naturel ze aan de dag kan leggen. Te mijden als een verse drol. (RN)