Cairo Time - Bespreking Cinema

Er is een moment in 'Cairo Time' waarop je denkt dat de film een onverwachte wending zal nemen. De Amerikaanse journaliste Juliette is door haar Syrische begeleider Taraq opgepikt nadat ze op haar eentje geprobeerd heeft om het afgesloten Gaza-gebied binnen te dringen en haar echtgenoot te bereiken. Er ontstaat een gesprek tussen hen met een verrassend scherpe ondertoon, alsof ze elkaar dingen verwijten die ze net niet onder woorden willen/durven brengen. Je snapt perfect dat de manke communicatie alles te maken heeft met de cultuurkloof tussen de westerse en de Arabische wereld en je vraagt je af hoe de twee personages die zullen overbruggen. Het antwoord dat regisseur Ruba Nadda (overigens een Canadese) geeft, is dat ze het probleem plots laat verdwijnen, alsof de hete Egyptische zon het verdampt heeft. Nadda heeft dan ook geen zin om veel tijd te verspillen aan sociale of politieke thema's. Die kabbelen nu en dan op de achtergrond maar brengen nooit haar romantische bespiegelingen in het gedrang. 'Cairo Time' is cinema die betoverd kijkt naar het Egyptische landschap en al even betoverd naar zijn twee (goeie) hoofdacteurs. We leven mee met hun onmogelijke romantische gevoelens en zijn hen net zo snel terug vergeten wanneer de eindgeneriek over het scherm rolt. Mooi maar hol. (RN)