A Nightmare on Elm Street - Bespreking Cinema

Na horrorklassiekers als 'The Texas Chain Saw Massacre', 'The Amityville Horror' en 'Friday the 13th' voor een nieuwe generatie tieners op te pimpen, nemen producent Michael Bay en de zijnen een van de meest iconische filmmonsters uit de eighties onder handen. Freddy Krueger, de van een groen-rode sweater, een vlijmscherpe messenhandschoen en een lelijk verbrande huid voorziene boeman, is allesbehalve van modus operandi veranderd: de tieners die rond het schijnbaar rustige Elm Street opgroeien, worden stuk voor stuk in hun nachtmerries én in het echte leven in stukjes gesneden. Naast enkele krampachtige knipogen naar scènes uit Wes Cravens origineel houden de vergelijkingen daar echter op. De belaagde kids lijken ditmaal uit R&B- en emoclips weggelopen, de regie van videoclipgoeroe Samuel Bayer (het brein achter Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit'-clip) is buiten enkele symmetrische frontaalshots niet bepaald memorabel en Freddy 2.0 gedraagt zich bijzonder wisselvallig. Enerzijds heeft men een beroep gedaan op Jackie Earle Haley - de Oscargenomineerde pederast uit 'Little Children' - om de door Robert Englund legendarisch gemaakte droomjager enige gravitas te geven, anderzijds verwordt zijn personage gaandeweg opnieuw tot het oneliners spuiende filmmonster. Eerder geeuw- dan nachtmerrieverwekkend!