Air Doll - Bespreking Cinema

Wat moet je denken van mannen die hun seksuele lusten botvieren op een plastic (of als ze iets kapitaalkrachtiger zijn op een silicone) pop? De Japanse regisseur Hirokazu Kore-eda ziet er in de eerste plaats een zoveelste symptoom in voor de manier waarop het fout loopt met het (stads)leven. Er lopen meerdere personages rond in 'Air Doll' maar die zijn afgeschermd in een zelfgecreëerde zeepbel en hebben geen contact met elkaar. Wanneer de pop, waar de titel naar verwijst, plots tot leven komt en zich in de buitenwereld waagt, heeft ze dan ook alle moeite om te ontdekken wat het precies betekent om een mens te zijn. Kore-eda maakt altijd films die een ambitieus idee op een eenvoudige en waarachtige manier uitwerken. 'Air Doll' slaagt niet zo fabuleus in die opzet als pakweg 'Still Walking' of 'Nobody Knows', maar plukt niettemin regelmatig aan de juiste snaar. Grote filosofische inzichten of hartverscheurende toestanden moet je van deze frêle fabel niet verwachten, kleine sprankelende momenten des te meer. 'Air Doll' is te lieftallig, innemend en teder poëtisch om zomaar af te doen als onbelangrijk. Het is cinema die om een warme knuffel vraagt en die wat ons betreft ook kan krijgen. (RN)