Capitalism: A Love Story - Bespreking Cinema

Het is zijn eigen schuld, maar Michael Moore begint onderhand ook zijn medestanders aan de linkerzijde van de politieke discussie op de zenuwen te werken. Toen hij 20 jaar geleden 'Roger & Me' draaide, was hij nog de nobele onbekende die het aandurfde om onaantastbare multinationals vervelende vragen te stellen. Vandaag is hij zelf een gevestigde waarde en stoor je je steeds meer aan zijn manipulerende stijl en zijn verdachte omgang met feiten en cijfers. Vechten voor de goede zaak is één ding, maar een documentairemaker moet zich niettemin aan bepaalde regels houden. Het komt dan ook als een opluchting dat hij in 'Capitalism: A Love Story' terug de juiste richting lijkt te kiezen. We krijgen minder opdringerige beelden van huilende mensen, minder gemakkelijke grapjes met veelzeggende songs, minder demagogische stunts en zowaar meer verhelderende ideeën. Veel gegevens heb je weliswaar eerder al gehoord, maar de manier waarop Moore ze op een rijtje zet, is knap om te zien. In een wereld waar de belangrijke beslissingen ver boven de hoofden van de mensen genomen worden, zouden we een film als 'Capitalism: A Love Story' zelfs belangrijk durven noemen. Dat Moore in het laatste kwart toch weer toegeeft aan zijn kwalijke neigingen willen we dan ook nog een keer door de vingers zien. (RN)