Als Engelse taal- en letterkundige – en dus lichte purist – dacht ik echt niet dat ik het ging kunnen zeggen, maar Emerald Fennell's adaptatie van de eeuwenoude klassieker Wuthering Heights van Emily Brontë werkt en is dan ook nog eens oprecht goed. Het vertelt het verhaal van de destructieve liefde en tumultueuze relatie tussen Catherine – Cathy – Earnshaw en Heathcliff en het effect dat dat heeft op de mensen rondom hen. De nieuwe versie geeft een moderne twist aan het klassieke verhaal en weet zichzelf daarmee als vernieuwend te positioneren tussen de lange reeks aan adaptaties die we reeds zagen.
Eerst en vooral, je kan er niet omheen. Regisseur Emerald Fennell's "Wuthering Heights" is niet bepaald trouw aan het boek dat we misschien niet allemaal gelezen hebben, maar op zijn minst allemaal kennen. Eerlijk gezegd verre van zelfs. Er zijn aanzienlijke verschillen: personages ontbreken of zijn samengeperst in één personage, delen van het plot zijn aangepast of compleet weggelaten, er zijn heel wat *steamy* scènes aan het verhaal toegevoegd terwijl de twee hoofdpersonages in het boek zelfs geen kus delen en dan het meest controversiële gedeelte... De acteurs die Cathy en Heathcliff vertolken, Margot Robbie en Jacob Elordi, zijn niet bepaald de meest accurate mensen om deze personages te spelen. Uiteindelijk is de film, en dan gaat het natuurlijk voornamelijk om Heathcliff die als niet-blank wordt beschreven in het boek, ronduit witgewassen.
Het lijkt een recept dat enkel tot bakken kritiek kan leiden, maar toch speelt Emerald Fennell, die eerder al veelbesproken films zoals Saltburn en Promising Young Woman maakte (voor die laatste won ze zelfs een Oscar), iets klaart wat niet veel mensen hadden verwacht. Ze weet inderdaad - zoals ze reeds aangaf door aanhalingstekens te plaatsen rond de titel - haar compleet eigen hartverscheurende en steengoede versie van het verhaal te maken. Met “Wuthering Heights” wil ze tonen wat zij voor haar zag toen ze het boek voor de eerste keer las als tiener. En wat zij zag, was een liefdesverhaal voor de eeuwigheid dat je totaal meesleept van het begin tot het einde.
Ondanks de gigantische verschillen met het originele verhaal is “Wuthering Heights” een prachtige film. De chemie tussen de gerenommeerde actrice Margot Robbie en de zopas voor zijn eerste Oscar genomineerde Jacob Elordi is niet te ontkennen. Robbie weet toch wat sympathie bij de kijker op te roepen voor de soms uiterst verwaande Cathy en Elordi maakt van de origineel ongelooflijk wrede Heathcliff een oprecht en hartverscheurend personage die gewoon wil liefhebben en wiens redenen voor zijn daden je echt kan begrijpen. Ook de jongere versies van de twee hoofdpersonages zijn ongelooflijk goed gecast en trekken je meteen in het verhaal. Doorheen de film vinden Cathy en Heathcliff elkaar terug in de echo’s van hun jeugd, waarbij je ze ziet in de exacte posities die ze aannamen als kinderen. Uiteindelijk breekt Jacob Elordi zo je hart en doet de jonge Owen Cooper, die bekend werd door zijn fantastische rol in de Netflix-serie Adolescence en die hier een jonge Heathcliff vertolkt, daar nog een schepje bovenop.
Daarnaast zijn de kostuums ronduit prachtig. Ze zijn natuurlijk niet altijd even accuraat voor de tijdsperiode, verre van zelfs, maar esthetisch gezien zijn ze een magnifiek staaltje vakmanschap. Ook de sets voegen toe aan de sfeer van de film en zijn werkelijk grandioos. Het is alsof je je waant in films van de jaren 50 en 60 en de cinematografische keuzes helpen je dit gevoel te geven. De film voelt zo intentioneel aan als de kaft van een stationsromannetje. Aan de andere kant zijn de texturen, kleuren, de soms ronduit vreemde keuzes – er is een kamer die volledig bestaat uit materiaal dat de huid van Margot Robbie afbeeldt – en de close-ups van bepaalde dingen typisch voor Emerald Fennell en tonen duidelijk de distinctieve stijl van de regisseur. De muziek, die onder andere onder handen werd genomen door alternatief popidool Charli XCX doet daar nog een schepje bovenop door te clashen met de tijdsperiode.
Had “Wuthering Heights” misschien even goed kunnen herschreven worden als een totaal origineel script en niet een zeer ontrouwe adaptatie hoeven zijn? Misschien. Maar toch weet Emerald Fennell een hartverscheurend, meeslepend en tumultueus liefdesverhaal naar het witte doek te brengen dat nog lang zal herinnerd worden om talloze redenen.
Wuthering Heights speel nu in de zalen! Bekijk hier de programmatie van de film!
